Vanochtend werd ik wakker met het plan een foto van mijzelf met een onbekende te maken, maar toen ik wakker werd ontdekte ik helaas dat de god van de huidcondities had besloten dat het mijn dag was er had zich weer een nieuwe psoriasis plek op een nieuw deel van mijn huid ontwikkeld.

Niks kan mijn goede humeur zo verpesten als op deze manier de dag beginnen! Het is zo onvoorstelbaar s’avonds in je vertrouwde vel te gaan slapen en dan s’ochtends wakker te worden met een huid die aanvoelt als dat van een volslagen vreemde.

Uiteraard heb ik mezelf helemaal open gekrabd dankzij de onweerstaanbare jeuk en daarna heb ik mezelf ingesmeerd met verzachtende lotion. Ik ben dagdromend de dag doorgekomen, de gedachte bekroop me iedere keer opnieuw mijn huid helemaal van mijn lichaam te willen halen. Alsof ik mijn huid als een jas kan uittrekken en gewoon een andere ‘schone’ huid kan pakken uit de kast.

Aangezien dat helaas niet de werkelijkheid is heb ik besloten mijn frustratie te gebruiken bij mijn foto opdracht hopende dat het mij en mogelijk ook anderen helpt mijn verhaal op deze manier te vertellen.

Gelukkig zijn de enige publiekelijk zichtbare psoriasis plekken te vinden op mijn ellebogen en knieën, alle andere plekken kan ik goed verhullen met kleding en ik ben dankbaar dat de psoriasis in mijn gezicht slechts zeer zelden opvlamt als ik zeer gestrest ben.

Toen ik in 2002 net de eerste psoriasis plekken had schaamde ik me dood als mensen op me af liepen en vroegen of ik van mijn fiets gevallen was. Ik vertelde dan maar dat het inderdaad een ernstige val was geweest om hen en mezelf te beschermen tegen in deze gênante situatie.

Op de foto toon ik de psoriasis op mijn ellebogen, en als je heel goed kijkt kun je zien dat er een plekje op de rand van mijn neus zit.

Heeft deze zelftherapie mij geholpen? Ach in ieder geval heb ik tijdens het schrijven van dit artikel mijn huid niet open gekrabt!!!

Vertel je eigen verhaal!
Wil jij ook je persoonlijke verhaal vertellen op PsoriasisBlog.nl, we nodigen je van harte uit te reageren. Wij zijn Susan bijzonder dankbaar voor het delen van haar verhaal met onze lezers.